Durak przekładany — zasady, przykłady zagrań i taktyka

Jak przerzucić atak na sąsiada — i kiedy lepiej tego nie robić

Durak przekładany to wariant, w którym obrońca dostaje trzecie wyjście. Zamiast przebijać karty albo brać stół do ręki, może przełożyć atak na następnego gracza: dokłada obok własną kartę o tej samej figurze, która już leży na stole. Od tej chwili broni się sąsiad — i to od razu przed dwiema kartami. W klasycznym Duraku takiego zagrania po prostu nie ma: albo bijesz, albo bierzesz.

Przełożyć można wyłącznie dopóki nie przebiłeś ani jednej karty, i wyłącznie kartą o tej samej figurze — kolor nie gra żadnej roli. Po przełożeniu przestajesz być obrońcą: stajesz się zwykłym graczem przy stole i sam możesz dorzucać nowemu obrońcy. Karta, którą przełożyłeś, znika z twojej ręki na dobre — pójdzie albo na stos odrzuconych, albo do tego, kto weźmie stół.

Cała reszta — rozdanie, atut, dobieranie do sześciu — działa dokładnie tak jak w zasadach gry w Duraka.

Trzy warunki legalnego przełożenia

1. Na stole nie może leżeć ani jedna przebita karta. W momencie, w którym przykryjesz cokolwiek, przyznajesz się do roli obrońcy i okno na przełożenie się zamyka. Dlatego decyzję „bić czy przekładać" podejmujesz od razu, pierwszym ruchem.
2. Figura musi się zgadzać. Wyszli siódemką — przekładasz tylko siódemką. Żadna inna karta tu nie zadziała, nawet atut.
3. Następny gracz musi mieć dość kart. Liczba kart na stole po przełożeniu nie może przekroczyć liczby kart w ręce nowego obrońcy. Ma dwie karty, a na stole miałyby leżeć trzy? Ruch niedozwolony. Do tego zwykły sufit: nie więcej niż sześć kart w jednym ataku.

Co się różni od stołu do stołu

Durak przekładany to nie jeden kanoniczny regulamin, tylko rodzina podobnych umów. Naprawdę różnią się cztery rzeczy:

• Przełożenie atutem. Przy większości stołów atut o pasującej figurze przekłada tak samo jak każda inna karta. Istnieje jednak osobna umowa: przełożyć wolno, pokazując atut potrzebnej figury, bez wykładania go na stół. To mocno gra pod obrońcę, więc włącza się rzadziej — zapytaj, zanim usiądziesz.
• Łańcuch przełożeń. Zwykle nowy obrońca też może przełożyć dalej, i tak w kółko, dopóki ktoś ma kartę tej figury, a następny ma dość kart w ręce. Czy łańcuch może wrócić aż do pierwszego atakującego, zależy od stołu — najczęściej nie, zatrzymuje się na graczu tuż przed nim.
• Gra we dwoje. Przy dwóch osobach przełożenie oznacza oddanie ataku temu, kto właśnie wyszedł. Jedne stoły na to pozwalają, inne zakazują przekładania w duecie w ogóle.
• Kto dorzuca po przełożeniu. Zwykle wszyscy poza aktualnym obrońcą — łącznie z tobą i z pierwszym atakującym. Przełożenie nie zamyka rundy: na stole może wylądować dużo więcej kart, niż przekazałeś.

W Durak Live dostępne są oba warianty, więc nikt nie musi tłumaczyć zasad na palcach: prywatny stół z hasłem sam nie przepuści niedozwolonego ruchu.

Przykład 1. Podręcznikowe przełożenie

Atut: ♥ (kier). Przy stole troje: Ania → ty → Bartek.

Ania wychodzi 7♠. Twoja ręka: 6♣, 7♦, 9♠, 10♦, K♠, D♥. Bartek ma 6 kart.

W klasyku masz jeden sensowny ruch: przebić 7♠ dziewiątką pik. Oddajesz pracującą kartę, żeby przykryć cudzą siódemkę.

W przekładanym kładziesz 7♦ — i teraz Bartek musi przebić naraz 7♠ i 7♦. Warunek spełniony: na stole dwie karty, u Bartka sześć. Pozbyłeś się najtańszej karty ręki, zachowałeś 9♠ i atutową damę, a sam wyszedłeś spod ostrzału. To właśnie dla takich sytuacji wymyślono ten wariant.

Przykład 2. Łańcuch — i dlaczego bywa prezentem dla ostatniego

Atut: ♦ (karo). Czworo: Ania → ty → Bartek → Dorota.

Ania wychodzi 6♣. Ty przekładasz 6♥. Bartek też ma szóstkę — 6♠ — i przekłada dalej. Dorota musi teraz przebić trzy szóstki, a w ręce musi mieć co najmniej trzy karty.

I przebija: 6♣ — 8♣, 6♥ — 10♥, 6♠ — 7♠. Wszystkie sześć kart idzie na stos odrzuconych, a Dorota zrzuciła z ręki trzy karty zamiast jednej. Następny atak należy do niej.

Tu leży główny paradoks wariantu: udana obrona to najszybszy sposób na opróżnienie ręki. Łańcuch, który wyglądał jak egzekucja Doroty, w praktyce podarował jej trzy zrzuty i inicjatywę. Przekładaj na tego, komu będzie trudno, a nie po prostu na tego, kto siedzi obok.

Przykład 3. Kiedy przełożenie jest prezentem

Atut: ♣ (trefl). Troje: Ania → ty → Bartek. Talia pusta, Bartkowi zostały 2 karty.

Ania wychodzi K♦. Twoja ręka: K♣ (atut), A♦, 9♠, 7♣.

Pokusa jest oczywista: masz króla trefl, czyli atutowego króla — możesz przełożyć. Na stole będą dwie karty, u Bartka dwie, formalnie ruch legalny.

Tylko pomyśl, co z tego wyjdzie. Jeśli Bartek przebije obu królów, zrzuca ostatnie karty i wychodzi z gry, a ty zostajesz sam na sam z Anią — bez atutowego króla, który właśnie powędrował na stos. Zwykłe przebicie A♦ zamyka rundę bez żadnego ryzyka: as karo bije króla karo, obie karty na stos, a atakuje następnie ty.

Zasada na skróty: nie przekładaj na gracza, któremu zostało mniej kart niż to, co pokaże stół, plus jedna. Nie przyciskasz go — dajesz mu wyjście.

Kiedy przełożenie się opłaca

• Masz „śmieciową" kartę tej samej figury. Zrzucasz balast, zamiast wydawać pracującą kartę na obronę.
• Ręka bez atutów. Obrona będzie droga, a przełożenie kosztuje jedną tanią kartę.
• Sąsiadowi właśnie spuchła ręka. Kto dopiero co wziął pół stołu, jest najgorzej przygotowany na świeży atak.
• Masz dwie albo trzy karty jednej figury. Jedną przekładasz, resztę dorzucasz nowemu obrońcy — cały komplet znika z ręki w jednej rundzie.
• Figura jest wysoka. Przekazać dalej króla albo asa bywa taniej niż szukać, czym go przebić.

Kiedy lepiej po prostu przebić

• Sąsiad jest blisko wyjścia z gry — patrz przykład 3.
• Przełożyć dałoby się tylko atutem, a zwykła karta przebiłaby spokojnie.
• Sąsiad ma dużo kart akurat w tym kolorze albo widocznie zbiera atuty — obroni się niemal za darmo i ruszy na ciebie.
• Sam chcesz zostać atakującym: po udanej obronie wychodzisz ty, a to najcenniejsza pozycja w końcówce. Więcej o tym w strategii gry.

Typowe błędy początkujących

1. Przekładać za każdym razem, gdy się da. Przełożenie nie jest darmowe: karta znika z ręki, a inicjatywa idzie do sąsiada.
2. Próbować przełożyć po przebiciu pierwszej karty. Nie wyjdzie — okno zamyka się z pierwszą kartą, którą przykryjesz.
3. Nie policzyć kart sąsiada. Najczęstszy powód pytania „dlaczego gra nie pozwala mi zagrać".
4. Palić atuty na przełożenia. Atut jest tu droższy niż w klasyku: bije i przekłada, a do tego ratuje w końcówce.
5. Przekładać na kogoś, kto zaraz wygra. Darujesz mu zrzuty i wyjście.
6. Myśleć, że po przełożeniu runda jest zamknięta. Nie jest — reszta stołu dalej dorzuca tę samą figurę i twoje dwie karty potrafią zrobić się sześcioma.
7. Mylić przełożenie z dorzucaniem. Dorzuca każdy poza obrońcą; przekłada wyłącznie sam obrońca i wyłącznie zamiast pierwszego przebicia. Terminy rozpisane są w słowniku.

Klasyczny kontra przekładany

Jeśli dopiero wchodzisz w grę, zacznij od klasycznego Duraka: mniej decyzji na ruch i łatwiej wyczuć, kiedy brać, a kiedy się bronić. Przekładany włącz wtedy, gdy liczenie kart na stole przestanie cię cokolwiek kosztować — wtedy trzecie wyjście przestaje być ciekawostką i staje się realną przewagą.